Int seeumspölte Freesenland, na olle Vadersitt,
nimmt jeden sinen Kloot to Hand un gift em fix wat mit.
Grootvader, Vader, Moder, Kind, se övten all dat Spill,
of Rägen, Hagel, Störm un Wind, dat Weer mug wän as`t will.
De Kloot, de suste dör de Luft, he was de eenz`ge Wehr.
He drap so mennig frechen Schuft, de störmte över`t Meer.
Normannenhorden lurten all up Freesenhav un Goot
doch up den Warfen as`n Wall, stund stäfig Freesenbloot.
Mit`n blöderg`n Kopp un wütend lag de Feend dor in sin Boot,
he seil torüg, wiel he verzag, Dat mak`t de Freesenkloot.
Ut bittern Ernst wor nahst dat Spill, Klootscheeten heft see`t nömt.
Oevt ward dat stiv mit faste Will, Tìs överall beröhmt.
Hurra, lüch up un fleu herut, so roopt se in uns Land.
Flink sleit dat Hart, hoch stiggt de Moot, Vör`t leve Freesenland.
Mag ännern sick de heele Welt, in`t Freesenland blivt doch,
wenn allens stört, wenn allens fallt, de Sinn vör`t Olle hoch.
Gott stah di bi, min Freesenland in all dien Sörg un Not.
Un ick bliv di, mien Freesenland trö bit an mienen Dood.

Heinke Tjarks, Abickhafe